Nasza misja

W naszej pracy najważniejsza jest budowa autentycznych relacji poziomych między uczestnikami. Nasza metoda opiera się na założeniu, że w pracy dydaktycznej kluczowa jest energia i potrzeba sprawczości u osoby uczącej się. Inspirując się m.in. pismami Paolo Freire, Jacques’a Rancière’a i Janusza Korczaka, wychodzimy z założenia, że najcenniejsze w edukacji jest nie tyle zdobywanie informacji, co rozwój indywidualny i społeczny, dla którego wymiana wiedzy jest jedynie kontekstem. 

Każdy uczestnik zajęć Szkoły Bez Granic samodzielnie wybiera rolę, którą chce pełnić. Nasi wolontariusze podejmują się przygotowania kilkunastu lekcji z danego przedmiotu, w czym są wspierani przez nauczycieli prowadzących. Młodzi edukatorzy nie są jednak ekspertami, dzielą się po prostu swoją pasją czy wiedzą przedmiotową, ale sami też dopiero uczą się narzędzi dydaktycznych (takich jak np. technika odwróconej lekcji, czy narzędzi dostępnych online, jak  Slido, Kahoot, itp.) 

Wolontariusze i wolontariuszki, zawsze w grupach złożonych z trzech osób (dwóch prowadzących i jednego asystenta) prowadzą zajęcia dla niewielkich grup uczniów z doświadczeniem migracji. Jak dotąd w ramach Szkoły Bez Granic pracowaliśmy głównie z uczniami afgańskimi, którzy z czasem zaczęli się angażować w inne wspólne projekty, jak np. Dzień Afganistanu, w ramach którego odbyły się warsztaty robienia tradycyjnych afgańskich latawców, języka dari, warsztaty kulinarne, dyskusje panelowe na temat sytuacji politycznej w Afganistanie. 

Obie strony zyskują na takiej wymianie. Tworząc ramy naszego projektu pracowaliśmy nad tym, aby na żadnym etapie nie pojawiała się logika ‘pomocowa’, czy ‘działalności charytatywnej’. To nie jest projekt charytatywny, lecz ustrukturyzowany proces, którego celem jest zbudowanie tzw. ‘learning community’, czyli grupy zdolnej wzajemnie stymulować swój proces uczenia się. Dzięki metodzie peer-to-peer stopniowo przełamujemy logikę ’pomocy potrzebującym’ i podważamy podział na tych, którzy ‘dają pomoc’ i tych, którzy ją ‘przyjmują’. 

Chociaż nasza inicjatywa zaczęła się we współpracy z angielskojęzycznym liceum Akademeia High School w Warszawie, obecnie prowadzimy intensywne prace nad przeskalowaniem i poszerzeniem zasięgu projektu. Jako fundacja Szkoła Bez Granic jesteśmy w fazie rozwoju organizacyjnego i planujemy nabór nauczycieli z innych szkół do aktywnej współpracy w ramach programu superwizji. Wierzymy, że nasza metoda może być wykorzystana w każdej szkole, która ma ambicje odpowiedzieć na wyzwanie, jakim jest pojawienie się grup uczniów z doświadczeniem przymusowej migracji i/lub zerwaną ciągłością w edukacji formalnej. 

Zamiast szukać rozwiązań zewnętrznych, proponujemy skupienie się na tym kapitale, który już jest dostępny w szkołach. Nauczyciele przedmiotowi z pasją w swojej dziedzinie, wybijający się uczniowie, którzy mają chęć podzielić się swoją wiedzą – tylko tyle i aż tyle wystarczy, aby rozpocząć budowę lokalnej ‘Szkoły bez granic’. Zarówno szkoły publiczne jak i niepubliczne wyraziły już wstępne zainteresowanie przeprowadzeniem pilotażu SWB w swoich placówkach.